eh sa wala akong magawa….

Maaga ako nagising. Di ako agad dumilat. Nakikiramdam. Nagdasal ako saglit. Pinakinggan ko ang paligid. Tahimik. Napangiti ako. Sinamantala ko ang katahimikan. Napapitlag ako ng may humalik sa aking pisngi. Bigla kong naidilat ang aking mata. Para akong namamalikmata, isang batang babae ang nasa aking tabi. Nakatitig, nakangiti. Pinagmasdan ko ang kanyang maamong mukha. Palipat-lipat ang aking tingin sa mapupungay niyang mata at sa maliit at malambot na labi na kanina’y dumampi sa aking pisngi. Hindi ko alam kong sino ang batang nasa tabi ko pero tila may naramdaman akong ibang kuryente ng magtama ang mga mata namin. Napahagikgik ito at dali-daling niyakap ako. Di ko alam kung ano ang naramdaman ko sa yakap na yun ang alam ko lang gusto ko huminto ang oras sa mga sandaling yun.

Dalawang mahinang katok ang narinig ko bago tuluyang bumukas ang pintuan ng kwarto. Don ko napansin na parang iba ang ayos ng silid hanggang sa napagtanto kong hindi nga iyon ang kwarto ko. Nagpanic ako, kaninong kwarto ito. Sino itong batang ito na kayakap ko? Lasing ba ako kagabi at sa ibang bahay ako nakapasok? Lalo akong nabigla ng makita ko ang mukha ng taong pumasok sa pinto. Hindi ito maari. Napanganga ako. Lasing nga ata ako. Anong nangyayari? Bakit nandito ako? Bakit siya nandidito?

Lalo akong napanganga ng halikan niya ako at sinabing tumayo na ako para kami ay mag-almusal. Sabay buhat sa batang nakangiti pa rin sa akin.Sinundan ko sila ng tingin hanggang sa makalabas sila ng pinto. Di ako makapaniwala sa mga nangyari. Naguguluhan ako. Hindi ko maintindihan. Ang labo. Habang umiikot ang mata ko sa apat na sulok ng kwarto, ramdam ko ang daloy ng dugo sa loob ng katawan ko. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Marahang nililipad ng hangin ang maputing kurtina. Ang kalmado ng paligid. Parang lahat perpek. Maliban sa akin.Napalingon ako sa mesa sa gilid ng kama,nasa plorerang babasagin ng paborito kong lilak na bulaklak, muntikan akong hinimatay sa katabing litratong nakita ko.

Pumikit ako ulit. Nakiramdam, naghintay nang ilang saglit at dahan-dahan dumilat.

Gising na ako.

Paano nga kaya kung may genie na makadaupang palad ako na ibibigay ang kahit anong hihilingin ko gaano man ito kaimpossible. Yung pwede niya ako dalhin sa mundong binubuo ko sa mga pangarap at panaginip ko. Yung ipaparanas sa akin ang pantasya ko walang labis,walang kulang. Tapos ang kundisyon lang ay kung mananatili ako at kakalimutan ang kasalukuyang buhay ko o babalik sa totoong buhay ko.

Sa dami ng nangyari sa buhay ko, sa mga napagdaanan ko, sa mga taong nakilala at nakasalamuha ko, sa mga problemang pinapasan ko,sa mga gabing wala ko magawa kundi umiyak, sa mga desisyong ginawa ko, sa lahat ng panghihinayang, sa lahat ng pagsisisi…kung mabibigyan ako ng pagkakataon na maranasan ang buhay na gusto ko,na makasama ang mga taong gusto ko…

I WILL STAY THERE…

“The person I am now, compared with the person in the dream, has been baffled and defeated and only supposes he enjoys a full life. In my dream, I see what a full life really consists of, and it is not what I really have.”
— Philip K. Dick